Creative Works By Our Readers

שנייעלעך

Snowflakes

פֿון גרוניע סלוצקי־קאַהן

  • Print
  • Share Share

שנייעלעך

שנייעלעך, שנייעלעך, ווײַסינקע שנייעלעך,
אַ פֿאַרגעניגן צו קוקן אויף אײַך.
שטיל און פּאַוואָליע באַדעקט איר די ערד,
און פֿריילעך אין האַרצן גלײַך, שנייעלעך, ווערט.

קינדערלעך מאַכן אַ שניימענטש לעם הויז,
אַ יעדן באַגריסט ער, סײַ קליין און סײַ גרויס.
ס’קומען קאַנאַדע באַזוכן פֿיל געסט,
ווען שנייעלעך פֿאַלן, פֿאַרשווינדן די פֿרעסט.

ווינטער, ביסט דאַן אַזוי צאַרט, אַזוי שיין,
ווען שנייעלעך פֿאַלן ביסטו מלא־חן.
נעמסט אונדז האַרציק אַרום,
דערוואַרעמסט די נשמה,
דערלאָזסט ניט די פֿרעסט צו נעמען נקמה.

שנייעלעך, שנייעלעך, ווײַסינקע שנייעלעך,
אַ פֿאַרגעניגן צו קוקן אויף אײַך,
שטיל און פּאַוואָליע באַדעקט איר די ערד,
און וואַרעמט זי אָן, און באַשיצט זי פֿון קעלט.


בײַם טײַכל

אַזוי שטיל, אַזוי גרין, אַזוי שיין
דאָס וואַסער אין טײַך אַזוי ריין
עס שווימען דאָרט קאַטשקעלעך פֿיל
און פֿייגעלעך זינגען גאָר שטיל.
עס כאַפּן צוויי אַלטיטשקע פֿיש
די לופֿט איז אַרום אַזוי פֿריש
פֿאַרכּישופֿט דאָס גראָז און די בלעטער
שוין לאַנג ניט געווען אַזאַ וועטער
ווי שלעפֿעריק איז די נאַטור
דער ווינט האָט פֿאַרלאָרן זײַן שפּור
די וואָלקנס זיי זענען גאָר ווײַט
דער רעגן ער איז נאָך ניט גרייט
עס וואַרעמט די זון אַזוי ברייט
לאָזט שמירן די גאָלדענע קייט.


כ׳האָב ליב צו וואַנדערן

אין וואַלד און אין די בערג
געוואַנדערט האָב איך אַליין
באַוווּנדערט די נאַטור
ווי שטיל, ווי רײַך, ווי שיין
געקליבן אַ בוקעט פֿון בלומען אַלערליי.
ווי פּערל און ווי גאָלד, נאָך שענער זענען זיי.
און בלוי און ווײַס און רויט
געפֿלאָכטן אין אַ קייט
באַפּוצט אַרום מיט גרין,
מיט בלעטער צאַרט און דין.
געלאָפֿן שנעל אַהיים,
אין קלאָרן וואַסער שטיין. געלאָזט זיי איבער נאַכט
זיך אויפֿגעכאַפּט — אַ פּראַכט!
זיי שטייען אויסגערוט און ווינקען: ס׳איז אונדז גוט.
די קעפּלעך אויסגעגלײַכט, דאָס וואַסער קוים וואָס ס׳גרייכט
„גוט־מאָרגן, מײַנע פֿרײַנד. נאָך שענער זײַט איר הײַנט
לעבט לאַנג, זײַט מײַנע געסט, בליט אויף אין נײַעם נעסט.‟


אַ געבענטשט פּאָרעלע

געבענטשט פֿון גאָט איז שׂרהלע
אַ צוגעפּאַסטע פּאָרעלע
זיי האָבן שוין פֿינף קינדערלעך
צוויי מיידעלעך, דרײַ ייִנגעלעך
אַזוי יונג זעט אויס שׂרהלע
און טוט אַלץ, קיין עין־הרע איר
זי קאָכט און באַקט און לייענט פֿיל
די קינדערלעך ווי ייִדעלעך
דערציִען איז איר ציל
און שטענדיק מיט אַ שמייכל
עס פֿעלט איר ניט קיין שׂכל.
ווי שעפֿעלעך נעמט שׂרהלע די קינדערלעך אַרום
זיי קומען זיך צו לויפֿן פֿון אומעטום
און אַלע צו דער מאַמען
זי האָט דאָך טויזנט טעמען
דעם טאַטן גרויסן כּבֿוד
גיט שׂרהלע אָפּ תּמיד
די מאַמע אירע אסתּר
זעט אויס פּונקט ווי אַ שוועסטער
צוויי קלוגע שוואַרצע אויגן
מען קען זיי אַלעס גלויבן
דער טאַטע, אַ געליטענער
די הענט קיין מאָל נישט ציטערן
גיט צדקה, העלפֿט אַרויס
ווען ס׳איז די נויט גאָר גרויס
זיי היטן אָפּ דעם זיידן
ווי אין אַלטע צײַטן
צו ג־ט און צו לײַטן.


Would you like to receive updates about new stories?






















We will not share your e-mail address or other personal information.

Already subscribed? Manage your subscription.