Boris Karloff

אַ בינטל נײַע לידער

A Bundle of New Poems

פֿון באָריס קאַרלאָוו

Yehuda Blum

אֵיךְ נָשִׁיר אֶת שִׁיר ה’ עַל אַדְמַת נֵכָר

ווי זאָל מען זינגען גאָטס געזאַנג. אין דער ביטערער פֿרעמד?
אויך אין דער זיסער טוט עס באַנג
צו זינגען אומפֿאַרשעמט.

נאָר גאָטס ליד גילט אומעטום
וווּ מ’טוט זיך נאָר אַ קער.
ווער קאָן אין גלות בלײַבן שטום
אויב מ’איז ניט אַבי ווער?

אַ מינדסט גרעזל זינגט דעם שבֿח,
פֿון טראָפּן טוי ביז טרער.
די שטערן שײַנען אויפֿן דאַך
און לידלען אָן שום שטער.

טאָ ווער וועט מיטזינגען מיט זיי
אין דער ווײַטער ווײַט,
איידער דו קערסט זיך אום אַהיים
מיט גאָטס הילף צו דער צײַט?


אָפּגעריסן בלעטל

ווען ניט דײַן קול
מיט דײַן געלעכטער
אינעם טרײַבל
וואָלט אומגעהײַער שווער
געווען פֿון דיר
אַזוי דערווײַטיקט
בלײַבן

אַ בלעטל
פֿון איר צווײַגל
אָפּגעריסן
קאָן פֿאָרט
פֿון אַזאַ ראָסקאָש
ניט געניסן —

אָן האָפֿענונג אַ ברעקל
צו דערהערן
איר צווײַגלס לויטער קול
דעם עכטן,
איר האַרציק נאָענטן
געלעכטער


אַ צווײַגל בעז

Vous créez un frisson nouveau
Victor Hugo à Charles Baudelaire, 1859

זוך ניט קיין נײַעם פֿריסאָן

האַלט בעסער אויס דעם פֿאַסאָן

דעם אַלטן
זאָל דער מוח אַפֿילו זיך שפּאַלטן

זוך ניט קיין נײַעם פֿריסאָן.

דו זע רק וואָס דו קאָנסט טאָן

מיט דעם גוטן סקאַרבאָווען טאָן.

דערהאַלט אים

אויף־צו־להכעיס דעם ווינטער דעם קאַלטן,

זע וואָס דערמיט דו קאָנסט טאָן.

קלײַב ניט קיין בלומען פֿון בייזס

מערניט אַ צווײַגעלע בעז

דעם ווײַסן

דו פֿאָרזיכטיק טו זיך אָפּרײַסן,

שטאָטס כאָווען בלומען פֿון בייזס.

און טאָמער שטעלט אָפּ זיך די צײַט,

פֿאַרנעפּלט ווערט אַלץ אין דער ווײַט,

פֿאַריתומט —

טו באַגריסן דעם אורח וואָס קאָסיעט

ווען פּלוצעם שטעלט אָפּ זיך די צײַט.

און באַגריס אים בלויז מיט אַ פֿײַג…

דאָס פֿויגל פֿאַרלאָזט באַלד די שטײַג

די ליבע

בעת דאָס צווײַגל בעז שעפּטשעט אַריבער:

דו באַגריס אים בלויז מיט אַ פֿײַג.


איך האָב געזען דעם לעצטן ייִדישן פּאָעט

איך האָב געזען דעם לעצטן ייִדישן פּאָעט
און זי האָט מיר דערציילט
אַז זי איז נאָך דערווײַל אינגאַנצן ניט בנימצא.
אַפֿילו אירע באָבע־זיידעס  —
נאָך אַלץ זיך ניט געיאַוועט אויף דער וועלט,
הגם מע טוט זי שוין באַוויינען און באַקלאָגן,
אַמאָל מיט שבֿח, אַמאָל לשימצה.

איך האָב געקוקט איר אין די אויגן
און זי האָט מיר געזאָגט:
ס’וועט קומען נאָך אַמאָל די צײַט,
איך ווייס עס,
ווײַל ווי משיחס אײזל —
אויך מײַן אָנקומען צו אײַך
איז שוין פֿאַרגרייט מששת ימי בראשית.

זי האָט מיך וואַרעם צוגעדריקט
צו איר נאָך ניט געבאָרן האַרץ,
געזעגנט מיך לשלום —

און איך האָב גלײַך פֿאַרשטאַנען אַלץ,
ס’איז ווײַט נאָך ניט די צײַט
צו מאַכן אויף אונדז אַלעמען אַ מלא.


לידער

די לידער

וועגן ליבע, וועגן לעבן, וועגן לידער



זיי אַלע — 
קלינגען און קלינגען און קלינגען
די קלאַנגען פֿון זייערע ליפּן

הילכן, און זינגען

אַבי נאָר ניט כליפּען

וועגן ליבע, לעבן און לידער און אויגן און אויערן

קלײַבן און קלײַבן און קלײַבן

צונויפֿעט די קלאַנגען

אין זייערן עכאָ
אויף אַ רגע

פֿאַרצויבערט

געפֿאַנגען געפֿאַנגען ניט מער —
אויף אַ רגע


און באַלד זיי קערן זיך ווידער
פֿאַרגעסן גלײַך אַלץ

איבער טעגלעכן פֿיבער
פֿאַרטאָן און פֿאַרליאַפּעט

מיט לײַב און מיט האַרץ —

אין ליבע,

אין לעבן,

אין לידער


נחמה ליפֿשיץ (2017-1927)

In Memory of Nechama Lifshitz (1927-2017)

פֿון באָריס קאַרלאָוו


פֿרעגסט: וואָס וועט בלײַבן?
גאָרנישט מיט אַלץ:
צוקער — אַ זשמעניע.
מיט אַ צענדליק פּוד זאַלץ.
אפֿשר די שטערן,
קאָן זײַן אויך דער בוים,
כּל־זמן ניט צעשטערט איז.
דאָס האַרץ.
פֿון דײַן טרוים.

און כ׳גלייב ס׳וועט אויך בלײַבן.
דײַן לויטער געזאַנג.
ס׳פֿאַרוויגט און וועקט־אויף,
יאָמערט־אויס דער וועלטס דאַנק.
פֿאַר אַלץ וואָס געווען איז,
פאַר אַלץ וואָס ט’געמעגט.
זײַן גליקלעכער, שענער,
פֿאַרקנסט מיט אַ צוועק.

מ׳פֿרעגט: וואָס וועט בלײַבן?
אַוודאי דײַן קול —
דײַן ליכטיקער גאָב.
און דײַן הייליקער עול.
און ס׳איז גאָרניט קיין גאָרנישט,
הגם נאָך ניט אַלץ…


טרערן מיט צוקער,
געלעכטער מיט זאַלץ…


פּוילן, תּשע"ו

Poland 5776

פֿון באָריס קאַרלאָוו

א. וואַרשע

    

אַן אַנדער וואַרשע,
אַן אַנדער וועלט —
ניט זי דרשהט,
ניט זי שעלט…

די גאַסן ריינע —
וואָס ווייסן זיי
פֿון יענעם גיהנום,
פּײַן און וויי?

Read more


נײַע לידער

New poems

פֿון באָריס קאַרלאָוו

שׂימחת־תּורה תּשע״ו

ייִדן טאַנצן שׂימחת־תּורה
די הקפֿות פֿול מיט פֿרייד…

ייִדן, בלויז פֿאַר גאָט האָט מורא,
ווײַל פֿון לאַנג די בעסטע סחורה –
דעם בטחון – האָט דער בורא
פֿאַר אונדז אַלעמען פֿאַרגרייט –

רק ניט מיט גוואַלד
גדול־ונורא
נאָר פֿאַרקערטערהייט –
גאָר טאַקע
מיט דער קראַפֿט פֿון דממה דקה
שאַ, בלי רעש,
שטיל־שטילערהייט –

Read more


נעם צונויף

Gather Together

פֿון באָריס קאַרלאָוו

מײַן פֿרײַנד, יוסף ווײַדלינגער, אַ מתּנה

נעם צונויף
די רעשטלעך
פֿון דער צײַט

גיב אַ גלעט
אַלץ וואָס איז ווײַט
און ערשטלעך

און באַאָטעם
הייס
דעם איבערבײַט

צערטלעך ריר עס אָן
מיט די
זכּרון־בערשטלעך

Read more


אַ קראַנץ נײַע לידער

A New Cycle of Poems

פֿון באָריס קאַרלאָוו

ווענוס

צי קען מען דען געבוירן ווערן עלעגאַנט
אָן בלוט, אָן שליים? אַזוי ווי יענע געטין,
וואָס איז אַרויס פֿון כוואַליעס שוים, פֿון ים —
דער וועלטס ווירוואַר
מיט הוילער ליבשאַפֿט צו פֿאַרגלעטן?

Read more


כּנגד אַרבעה בנים

Against the Four Sons

פֿון באָריס קאַרלאָוו

אַלץ צונויפֿגעקניפּט אין איינעם

ס’איז ניט די ווערטער
ניט די קלאַנגען
ניט דער קנייטש
פֿון דורותדיקן
טײַטש
ניט די מוזיק

Read more


נעכטיקע טעג

Yesterday’s Days

פֿון באָריס קאַרלאָוו

א

מײַן ברודער, דער נעכטיקער טאָג,
וועט איבערמאָרגן, מסתּמא
נעמען פֿירן אַ נײַעם בלאָג
לזכר דער צוקונפֿט — דער דראַמע,

וואָס וועט איבעררוקן די קלאָרע געדאַנקען
אַהין וווּ דאָס פֿלעמל וועט קיינמאָל ניט צאַנקען,
אַהין וווּ די טויבן די צערטלעכע וואָרקען,
וווּ עס אייביקט די מונטערע שײַן פֿון פֿרימאָרגן…

Read more


ווערטער

Words

פֿון באָריס קאַרלאָוו

ווערטער

ווערטער ווערימלעך
טשעפּען זיך־צו
צו דיר
אָן אַ מאָס, אָן אַ שאַץ, אָן אַ שיעור…
נאָר אַנשטאָט זיי
צו פֿאַרטרײַבן

Read more


Would you like to receive updates about new stories?






















We will not share your e-mail address or other personal information.

Already subscribed? Manage your subscription.